Stop being vanilla
Een schop onder je hol, from me to you
Ik heb tegenwoordig echt ontzettende schijt aan wat mensen van mijn werk vinden. Of van mijn mening. Het is gewoon niet iets wat nog ter discussie hoeft te zijn, vind ik. Ik ben echt wel goed in wat ik maak en hoe ik dat doe. Ik sta tenminste ergens voor. Ik lever ook. Ik overdenk veel minder dan voorheen. Dat heeft er eigenlijk allemaal voor gezorgd dat m’n werk en werkwijze naar een veel beter niveau is geëvolueerd. Het was een process, maar inspireerde me dit met je te delen.
De openingszinnen hierboven zijn best aggressive, maar wel meteen duidelijk. En dat is ook wel hoe ik tegenwoordig te werk ga.
Ik zie veel fotografen die een beetje overal tussenin blijven hangen. Een beetje dit, een beetje dat. Verschillende stijlen, verschillende soorten klanten, verschillende sferen. En online ziet het er dan vaak ook nog uit alsof het met veel zorg is afgestemd op vooral niemand afschrikken, en zoveel mogelijk klanten aantrekken om maar klanten te hebben.
Like I get it, je wil werk. En soms maakt het niet uit wat voor werk dat dan is, je bent immers fotograaf en je kan allerlei soorten fotografie uitvoeren.
Dat is precies het probleem.
Want als je werk, je uitstraling, je branding en zelfs je meningen allemaal een beetje veilig blijven, dan word je op een gegeven moment gewoon vanilla. En vanilla mengt heel lekker mee met de massa. Daar hebben we er echt al genoeg van.
Ik bedoel niet dat je ineens een soort performance artist hoeft te worden of dat je je website eruit moet laten zien alsof je in een koortsdroom Canva hebt ontdekt. Je hoeft geen circusact te zijn om op te vallen. Je hoeft niet hysterisch, schreeuwerig of geforceerd edgy te doen. Maar je mag wel eigenwijzer worden. Duidelijker. Misschien brutaler? Je mag iets meer van jezelf laten zien in je werk en in hoe je dat werk in de wereld presenteert, inclusief yourself.
Want uiteindelijk gaat het daar mis bij veel fotografen, denk ik. Het gaat mis in hun durf. In hun keuzes om ergens echt voor te staan.
Het mag echt allemaal wel iets eigenzinniger. En dat zit denk ik in ons allemaal. Waarom dat niet tonen? In je werk en in je branding?
Denk je niet dat een klant juist iets anders wil dan wat overal te zien is?
Ik heb zelf gemerkt dat ik soms een klant had die best wel recht-toe recht-aan fotografie wilde. En dat zijn meestal een specifiek type klanten..die je niet echt vrijlaten in creativiteit of spontaniteit. En voor je het weet ben je dan vooral heel hard aan het luisteren naar wat zij willen, zonder nog echt te voelen wat jij zelf toe te voegen hebt. Dan ben je dus uitvoerend, in plaats van een maker.
Dan word je dus een soort functionele camera met benen.
En dat is echt niet wat jij of ik zijn of ambiëren.
Mensen komen naar mij toe omdat ze mijn smaak vertrouwen. Mijn stijl, blik en ideeën. En inmiddels ook ervaring. Omdat ze voelen dat ik iets meebreng wat verder gaat dan alleen goede foto’s schieten. Dat ze me boeken voor de magie van mijn werk.
Dat verschil voel je ook meteen in het werk dat je aantrekt. Hoe gedurfder ik zelf werd in mijn keuzes, hoe leuker de klanten werden. Klanten die ik zelf ook interessant vond. Mensen en merken die me ruimte gaven. Die niet bij elke stap bevestiging nodig hadden. Die me juist boekten omdat ze wilden dat ik ergens een laag aan toevoegde.
Dat is een totaal andere manier van werken.
Dan ben je niet alleen maar aan het leveren voor geld. Dan ben je aan het maken.
En ja, soms betekent dat ook dat je een beetje tegen de stroom in moet durven bewegen. Ik heb letterlijk bij een heel bekende klant, iemand bovenaan de media, een ontzettend brutaal idee voorgesteld. In een vergaderkamer vol marketing mensen, die wit wegtrokken. Dat was echt not done en ik riskeerde zowat m’n carriere. Hoe dat eindigde lees je in de premium versie van dit artikel, helemaal onderaan.
Soms zit jouw waarde juist in het feit dat jij beter ziet wat nodig is dan de klant zelf. Dat is niet arrogant, dat is je werk en smaak (!) serieus nemen. Merken en opdrachtgevers hebben daar vaak veel meer behoefte aan dan mensen denken. Ze willen niet altijd alleen maar meer van hetzelfde. Ze willen iets dat blijft hangen, iets dat verrast. (Ik hoor heel vaak: ‘We willen edgier!’ okay….)
En dat geldt niet alleen voor je fotografie, maar dat geldt net zo goed voor hoe je jezelf presenteert.
Ik zie online zoveel fotografen die op elkaar lijken. Je weet wel op insta de “By ‘naam’ fotografie” (sorry als jij dit bent.) Dezelfde soort bios, dezelfde soort websites, dezelfde brave portfolio’s, dezelfde opbouw, dezelfde woorden. Zo van: Zo hoort het. Maar er is niet een framework hoe ‘het hoort’ in deze rare, gekke fotografie industrie. Een standaard frame toepassen op jezelf maakt precies dat je zo wordt gezien: standaard. En ik geloof daar gewoon niet in. Iedereen heeft veel meer te bieden dan standaard.
Je hoeft niet de zoveelste fotografiepagina te hebben die eruitziet alsof die door een commissie van keurige mensen is goedgekeurd. Je hoeft niet exact dezelfde toon aan te slaan als elke andere fotograaf in jouw niche. Je hoeft ook niet allemaal formuleringen over te nemen die je zelf nooit hardop zou zeggen. Geen marketing-lingo of sales geneuzel. Als je werk goed is, als het duidelijk is, als er gevoel en richting in zit, dan is daar echt wel publiek voor.
Alleen moet je dat wel met vertrouwen durven neerzetten.
En ik denk dat heel veel mensen daar nog te voorzichtig in zijn. Alles moet kennelijk vriendelijk, toegankelijk, breed inzetbaar, veilig en een beetje smaakloos blijven. Maar juist daardoor verdwijn je. Juist daardoor voelt niemand echt: ah, dit is iemand met een blik. Dit is iemand met een handtekening. Dit is iemand die ergens voor staat.
Ik geloof heel erg in dat je binnen jouw eigen specialisatie of fotografie richting moet zoeken naar waar het sterker, scherper, interessanter of eigenzinniger kan. Of je nou gezinsfotografie doet, portretten, documentaire, editorial, bruiloften, maakt niet uit. In iedere hoek kun je zoeken naar iets dat meer van jou is. Karakter!
Omdat mensen voelen wanneer iets echt een gezicht heeft. Je bent beeldmaker. Draag dat dan ook uit.
Ik geloof daar echt heel sterk in. Dat je identiteit als maker niet iets vrijblijvends is, maar iets wat doorwerkt in alles. In je werk, in je keuzes, in je manier van praten, in je online presence, in hoe je klanten aantrekt, in wat je wel en niet accepteert.
Ik ben daarin brutaal. Ik geef soms ongevraagd advies over campagnes en beeld. Ik neem risico’s (ik kan dat dus kennelijk niet uitzetten). Ik stel dingen voor waar iemand anders misschien net niet op was gekomen. En dat is volgens mij ook waarom ik, veertien jaar later, nog steeds heel veel leuke klanten heb. Ik ben niet vanilla. Ik ben duidelijk. Dat zorgt ook voor een bepaalde zekerheid, die een klant dan weer ‘koopt’.
Dat groeit natuurlijk. Dat doe je niet allemaal op dag één. Daar rol je langzaam in. Maar je moet wel ergens beginnen met dat lef. Anders blijf je hangen in een soort brave tussenlaag waar niemand echt warm van wordt.
Dus dit is mijn schop onder je kont: wees minder vanilla.
Niet alleen in je fotografie, maar ook in hoe je jezelf laat zien. In hoe je schrijft. In hoe je kiest. In hoe je je niche neerzet. In hoe je je werk edit. In hoe je jezelf presenteert. In hoeveel ruggengraat er voelbaar is in wat je maakt en hoe je dat verdedigt.
Want als je wilt dat mensen je boeken om jouw smaak, dan moet je stoppen met jezelf neerzetten alsof je gewoon nog iemand met een camera bent.
You’re the star. Be it.
- Linda
Hieronder volgt de premium versie van dit artikel, met het stuk over hoe mijn risico en brutaliteit naar mijn grootste klant me bijna m’n kop kostte. En echt trust me dat was echt not done. En het ging om véél geld: